April 3, 2018

October 11, 2017

Please reload

Recente berichten
Uitgelichte berichten

Klein maar fijn (De zwarte klus deel 3)

9 Nov 2015

 

Het ziekteproces had mijn hoofd toch aardig en voor langere tijd vertroebeld. De jonge honden Bram en Nick S. waren wel weer terug op de bok, dus kon ons project weer een slinger krijgen die het verdiende. Ik moest vanwege mijn ziekte het projectwerk toch wat uit handen geven en dat was misschien maar goed ook. Zoals te lezen is in ‘Das Versprechen (De zwarte klus deel 2)’ had ik mijn maten ook nog wat uit te leggen.

 

Toen ik ‘het’ ze vertelde waren ze met stomheid geslagen. “Nee, dat kun je niet doen, daar gaan wij niet over. Dat moeten die reclamemensen goedvinden etc. etc.” kreeg ik te horen. “Maar vinden jullie het zélf op zich wel wat?” vroeg ik. Daar hadden ze niet een twee drie antwoord op. “Wij moeten jou ook wat bekennen” kwam er uiteindelijk bij Bram bedremmeld uit. “In jouw afwezigheid……”.

 

Gelijk oversteken

 

Mijn idee om een mooie foto van het gezicht van het kassameisje als reclame-uiting op de truck te laten plaatsen werd niet met open armen ontvangen. De belofte die ik had gedaan moest volgens mijn collega’s worden teruggedraaid. Na vijf minuten van het onderhoud kwam het hoge woord er toch maar uit. Ze vonden het eigenlijk maar een stomme actie van mij. ‘En dat alleen maar voor een paar mooi gelakte nagels op een foto bij een van die achterlijke stukjes van jou!’. De camera van de videoconferentie legde mijn schaamrood helemaal vast, en als ik er aan terugdenk wordt het weer warm in mijn kop.
Voorafgaande aan dit alles lieten ze mij weten dat de truck definitief in de ijskast zou worden geplaatst. De chauffeurs vonden dat ze met een kleine bestelauto wel een kleinere groep zouden bereiken maar dat het hun minder inspanning en tijd zou kosten, want ze hadden nog wel meer te doen(!). “Hadden jullie daartegen geen argumenten in te brengen?” vroeg ik. Nee, dat hadden ze niet. “Het is toch een gemiste kans, want met onze truck…” dacht ik nog vergeefs hardop. Maar…, alea iacta est. Les jeux sont faits. Geen wederkeer. Dit was het.

 

Velletje

 

Uiteindelijk gingen we toch goed uiteen. Ik moest wel mijn gezicht elders nog zien te redden en verstopte die de volgende ochtend achter een grote bloemenstruis. “Sorry meisje, het gaat niet door. Je foto kan niet op een truck komen. Het blijkt een bestelauto te zijn maar daar is helaas geen plaats meer over voor jouw mooie uh… Bij mijn excuses geef ik je hier nog …”. Haar ogen stonden niet vrolijk de teleurstelling was eruit af te lezen. Pfffff… Gelukkig was het druk en moest ze nadat ze de bloemen liefdeloos onder de kruk had gedeponeerd gauw naar de volgende ongeduldige klant.

 

Niet echt een schoonheidsprijs voor deze jongen. Het dunne velletje op mijn ellenbogen raakt vereelt. Trots? Nee, niet bepaald. Ik had echter wel weer wat geleerd. Beloof nooit wat je niet kunt waarmaken! Maar als je niet lekker bent doe je soms domme dingen. Altijd maar die excuses. Tja, en met die grote truck was het ook nog wel een werkje geweest. En de tijd begon al te dringen, het project moest op tijd af. Misschien achteraf ook maar goed hoe het is gelopen. Ook de opdrachtgevers hadden er zo vrede mee begrepen wij later. Zo moet het dan blijkbaar gaan. Wie het kleine niet eert is … etc. etc. Wat er toch allemaal gebeurt tijdens zo’n cursus, het is net het leven zelf.

 

MC

Share on Facebook
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
CONTACT GEGEVENS

Door je in te schrijven ga je akkoord met het privacyreglement

  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon

Specialist Development B.V.

Hogestraat 14, 6953 AS Dieren.  

0313-750914

KvK: 30169842

 © 2017 Specialist Development             Privacyreglement           Algemene voorwaarden

Door je in te schrijven ga je akkoord met het privacyreglement