Sprookje


Rond de uitspanning en slaapgelegenheid, ‘de blokkendoos’, waar we weer samen mogen komen is de omgeving opgebloeid. Ik loop langs de groene strook van gras die als een rustige zee om het hotel ligt. De aanblik is prettig voor het oog. Als ik net de deur heb geopend en de hal betreed komt Nick S. opgewonden op mij af. “We gaan volgens mij iets heel leuks doen. “ zegt hij. “Hoe weet jij dat ?” vraag ik verbaasd.“Ik ving net een gesprekje op.” antwoordt Nick S. met pretoogjes.

Voorbereiding

Nick S. spreekt zijn mond echter niet voorbij. Zelfs na lang aandringen van mij blijft de kluis dicht. Wat een professional! Ons psychologisch begeleidingsteam heeft weer wat in petto voordat we aan het diner kunnen, dat is me wel duidelijk. Na een inleidende ronde langs de velden waar we een uur zoet mee zijn, komt het hoge woord eruit. We krijgen eters en worden gekoppeld. Onbekende gasten, jawel! “Bereid je maar voor en presenteer jezelf.” wordt ons medegedeeld.

Nick S. geeft me steeds knipoogjes, en steekt zijn duimen omhoog, “dat wordt leuk man!”. In de groep heerst wat onrust. Ook bij mezelf bespeur ik dat. “Ik weet niet of ik dit zo leuk vind.” sis ik Nick S. toe. “Jullie krijgen vanaf nu een half uur om je voor te bereiden.” horen wij. Stoelen verschuiven. Pen en papier worden ter hand genomen. Mijn collega’s en ik sluiten zich af. Verdwaasde blikken staren naar de maagdelijke schrijfblokken. Alleen Nick S. zie ik geconcentreerd schrijven.

Na vijf minuten breekt Bram, zoals gewoonlijk, het ijs en vraagt: “Kunnen jullie ons misschien nog een hint geven wie er komt ? Of tips geven van wat we kunnen doen? Ik kan hier niet zoveel mee.”. Onze vrouwelijke trainer is resoluut en antwoordt: ”Dit is het. Het is zoals het is. De zekerheid moet je in jezelf zoeken. Ga uit van je eigen kracht. Of vraag desnoods aan je buurman of buurvrouw”. “Ooh…op die manier.” verzucht Bram en vraagt niet verder, om vervolgens zijn hoofd in het vel papier voor hem te verbergen.

The Beauties and the Nerds

Het half uur duurt lang. Ik ga alle hoogtepunten uit mijn prille leven af. Veel zijn het er niet want na tien minuten heb ik ze al eindeloos herhaald. De dalen stop ik weg. Echt een succesverhaal is het niet. Misschien dat ik daarom hier zit?

Na het half uur krijgen we een envelop in onze handen. “Open deze nog niet. Je gaat je opfrissen en wordt om kwart voor 8 met je persoonlijke envelop in het restaurant verwacht. Daar krijg je de volgende instructies. Ga maar gauw.” spreekt de kale trainer luid. De stoïcijnse, gespeelde, blik in zijn ogen verraadt niets.

In het restaurant word ik verblind door elf vrouwelijke schoonheden en verder merk ik twee stoere binken op. In mijn envelop zit een groen kaartje. Ik moet op zoek gaan naar een prachtvrouw met een groene ketting. Tegenover een brunette met grijsblauwe ogen en een donkere blik moet ik gaan zitten want zij draagt een blinkend sieraad met een groen gekleurd ruitje om haar hals. Ze lijkt wel erg op mijn vrouw. Zo wordt ieder van ons met een vrouw of bink samengebracht.

De omgeving om ons heen vervaagt, de woorden stromen als rollende knikkers waarover ik niet kan struikelen als vanzelf uit mijn mond. Waar heb ik mij druk om gemaakt? Het eten smaakt ineens prima en aan energie heb ik geen gebrek. Ik ben een man van de wereld. De tijd vliegt. Onze medegasten zijn al lang verdwenen en de serveersters werpen ons ongeduldige blikken toe. Tegen twaalven zegt mijn elegante tafelgenote dat ze nu echt moet gaan. Als we buiten staan en we elkaar indringend aankijken, stempelen haar rode volle lippen goddelijke vormen op mijn wangen. Ik voel mij opkleuren en krijg het warm. Dan loopt ze hard weg in de duisternis en verliest een hakschoentje. “Tik, tik,…” hoor ik nog in de verte. Ik roep nog haar naam maar mijn stem verstomt tussen het ritselend lover. Confuus neem ik het achtergebleven schoentje op en ga naar binnen. Zo moet het blijkbaar gaan.

Plannen

’s Nachts word ik wakker. Ik strek mijn hand uit naar het naast mij gelegen bed en voel. Alleen maar laken verder niets. Ik trek mijn hand terug en als ik het nachtlampje heb aangedaan zie ik dat ik alleen ben. Ik stap uit bed en loop naar de spiegel en vergewis me ervan dat er geen lippenstift op mijn wangen zit. Dat is gek. Ook het schoentje is nergens te bekennen.

Dromen, dromen, dromen, plannen maken en in beweging blijven, het komt wel, ik voel het.

MC


Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
CONTACT GEGEVENS
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon

Specialist Development B.V.

Assendorperdijk 1, 8012 EG Zwolle.  

088 422 9400

KvK: 65733398
IBAN: NL 25 RABO 0360 4716 84

Door je in te schrijven ga je akkoord met het privacyreglement

Door je in te schrijven ga je akkoord met het privacyreglement

 © 2017 Specialist Development             Privacyreglement           Algemene voorwaarden